Toespraak op de afscheidsdienst 1 mei 2007 door de voorzitter TCT’93.

Beste Ellen, familie, clubgenoten van de Toerclub Tilburg en allen die Marcel dierbaar zijn.

Geschokt, vol trieste gevoelens en verslagen. Zo voelen wij ons bij TCT’93. De vereniging waar Marcel al vele jaren met volle inzet lid van is. Hij behoorde tot de eersten die de overstap maakten van de wielerclub Pijnenburg naar het nieuwe TCT.

Onze emoties zijn, net als bij jullie niet onder woorden te brengen. Ik zoek naar enkele wielertermen en gebruik een, vergeef het mij in deze kerk, een krachtterm om uit de grond van mijn hart mijn gevoelens te uiten. Ik kijk die fatale dag naar mijn fiets en heb geen zin. Het is zo onrechtvaardig.

De afgelopen dagen heb ik van veel leden reacties gehad. Ik noem er enkele:

1. Marcel was een fijn mens
2. Hij had een luisterend oor
3. Stond je met raad en daad bij
4. Hij was geïnteresseerd in je
5. Hij was op zoek naar nieuwe mogelijkheden

Zelf heb ik als voorzitter Marcel de afgelopen 2 jaar leren kennen. Wij spraken elkaar regelmatig, omdat hij de verantwoordelijke organisator was van de landelijk bekende TCT Abdijentocht. Hij ging problemen niet uit de weg, zo was hij in de periode voor mij interim-voorzitter. Wij gingen samen op pad naar mogelijke sponsors. Hij kon mij op een sympathieke manier prikkelen om tot actie over te gaan.
Vorige week zondag hebben wij nog onder een heerlijk zonnetje meer dan een uur naast elkaar gefietst en gesproken over alles en nog wat. Verenigingszaken, maar vooral ook over zijn werk, over Italië en over het goede eten. Ik hoorde nieuwe dingen en leerde hem weer iets beter kennen. Hij voelde zich goed. Hij was in vorm. Zoals één van de leden tegen mij zei: “hij had goesting”. Het fietsen en wat daarom heen zit, was zijn grote passie. En dan ineens is het afgelopen.

Natuurlijk weten wij dat het verkeer gevaarlijk kan zijn. Dat geldt voor iedereen, of je nu voetganger bent of fietser. En als je hard fietst dan weet je dat extra. Maar nu juist bij Marcel, die bij ons bekend staat als een goede fietser die zich aan de regels houdt en niet roekeloos is!  Toch heeft het noodlot hem en met hem  Ellen, zijn familie en onze vereniging getroffen. Hij laat een lege plek achter bij ons in het peloton. Afgelopen zaterdag zijn wij als leden bijelkaar geweest. De bijeenkomst was indrukwekkend. Wij hebben elkaar gesproken en in stilte aan Marcel gedacht. Wielrenners zijn vaak mensen die kunnen vechten, vooral tegen zichzelf en snel weer opstaan. Maar deze strijd, die hij kort heeft gevoerd, was niet te winnen. TCT verliest een bijzondere man. Wij zullen ieder jaar in april een clubtoertocht fietsen, waar zijn naam aan verbonden is. Wij zullen hem niet vergeten.

Namens alle leden wens ik Ellen, zijn familie en vrienden heel veel sterkte en kracht om dit verlies ter verwerken. Marcel, rust nu maar uit.

Ivo Maas, voorzitter