“Ja uitgefietst”, dacht ik, toen ik in de sneeuw lag nadat ik een paaltje geraakt had tijdens een afdaling op de skipiste in Frankrijk.
We waren medio maart van dit jaar in Valmenier, voor de Frankrijk fietsers: Valmenier ligt in hetzelfde gebied als Valloire. Dus op de Col du Télégraphe, de aanloop naar de beroemde Col du Galibier, 2646 mtr. Een fantastisch skigebied.
Toen we daar naar toe reden en in St. Michel-de-Maurienne de weg omhoog gingen, werd ik herinnerd aan La Marmotte die ik 4 jaar terug gefietst heb. Elk bochtje herkende ik nog.
Op deze piste maakte ik dit jaar op de zesde skidag, een onfortuinlijke val, toen ik met mijn kinderen, (nou ja, kinderen van 28 en 30 jaar) een wedstrijdje deed wie het snelste was, op een traject waar de snelheid gemeten werd. Zij hebben helaas gewonnen.
Ik raakte een paaltje, werd geblokkeerd en gekatapulteerd en wist dat het goed mis was.
Hangende op de rug van een van mijn kinderen kon ik naar het dal, naar de gondel die mij in Valloire bracht. Vandaar naar het ziekenhuis in St. Jean-de-Maurienne en daar constateerden ze dat mijn mediale band opgerekt en gescheurd was en dat vermoedelijk ook de meniscus geraakt was. Met een brace stuurden ze me weg.
Vervolgens ben ik daags daarna al liggend naar huis gebracht en vervolgens naar het St Elizabeth Ziekenhuis in Tilburg. Ook hier spraken ze over hetzelfde letsel maar zeker wisten ze het ook niet. Ze konden verder niets voor me doen omdat mijn knie vol vocht zat en twee keer zo dik was dan normaal. Een MRI scan was geen optie. Dus stuurden ze me met een andere brace, die 90 graden kon buigen, naar huis om na een maand weer teug te komen.
Meer als zitten op een stoel kon ik niet. En autorijden al helemaal niet.
Een maand later was er in principe niet veel veranderd, maar men liet wel weten dat het vermoedelijk alleen maar de mediale band was en dat die vanzelf zou herstellen. Ik denk eerlijk gezegd dat die inmiddels ook hersteld is, maar omdat ik mijn been niet echt goed kan buigen, is fietsen nog steeds pijnlijk. Ik probeer het wel. Op een stadsfiets en dan niet langer dan een half uurtje en heel rustig aan.
Als ik dit maar goed blijf oefenen, zal ik na de grote vakantie wel weer op de racefiets zitten en mogelijkerwijs ook in het peloton mee kunnen gaan. Als er een volgbus is.

Voorlopig zal ik het moeten doen met de stadsfiets en dan nog heel voorzichtig, maar uitgefietst ben ik zeker nog niet. De beker zal ik wel niet meer kunnen halen dit jaar.

Met de groeten van
Jan Doorakkers