Eind december 2008 had ik al eens kennis gemaakt met het fietsen op de wielerbaan in Amsterdam. Via het blad FIETS had ik destijds de mogelijkheid om eens deel te nemen aan een baantraining op het Velodrome. Dat was mij goed bevallen en het leek me leuk om dat ook eens met een groep TCT-ers te gaan doen. Ook het bestuur was hier wel voorstander van als onderdeel van de winteractiviteiten, en was bereid om een deel van de kosten op zich te nemen. Al snel was duidelijk dat een flink aantal leden het een prima idee vonden en ook graag eens kennis wilde maken met het fietsen op een wielerbaan.

Na het opvragen van de nodige informatie en beschikbare data en tijden bij het Velodrome, werd uiteindelijk een afspraak gemaakt voor zaterdag 9 januari 2010. Maar liefst een 20 tal TCT-ers hadden zich opgegeven om op deze dag mee te gaan naar Amsterdam. Maar de winter liet zich dit jaar van zijn beste kant zien en de hele eerste week van januari was het sneeuw, gladheid en weeralarm. En ook voor de zaterdag van de clinic was het vooruitzicht van het weer en voor het verkeer slecht. Dit alles en het uiterste tijdstip van 09.00 uur om de clinic nog kosteloos te kunnen annuleren, deed ons besluiten om niet naar Amsterdam te rijden. Een flink domper natuurlijk, maar een nieuwe afspraak met de wielerbaan was gelukkig weer snel gemaakt. Maar ook nu zat het ons niet mee, en ging er tot 2 maal toe het een en ander fout met de gemaakte afspraak met het Velodrome.
Het is een heel verhaal, maar uiteindelijk was dan toch zaterdag avond 6 februari voor onze toerclub beschikbaar.

Met toch nog 13 TCT-ers zijn we naar Amsterdam gegaan voor een exclusieve clinic baanwielrennen. Voor iedereen, behalve ondergetekende, was het de eerste actieve kennismaking met dit mooie onderdeel van de wielersport. Onder een van de bochten kom je het binnenterrein op, en dan is het even schrikken als je ziet hoe steil ze lopen. We worden ontvangen door de vaste trainster van het Velodrome, Carolien. Ze geeft eerst een algemene uitleg over het baanwielrennen en neemt de belangrijkste reglementen voor het rijden op de baan met ons door. Hierbij blijkt al dat ze behoorlijk streng is, maar dat is nodig aangezien het rijden op de baan niet zonder gevaar is, als je je niet aan de regels houdt. Daarna is het tijd voor het uitzoeken van de juiste maat baanfiets, instellen van de zadelhoogte, banden op spanning zetten en het bevestigen van de pedalen. Aangezien het voor ons de eerste ervaring op de wielerbaan is, worden we eerst naar het middenterrein gestuurd om daar rustig wat rondjes te rijden en zodoende aan de fiets te wennen.

En wennen is het inderdaad op zo’n doortrapper zonder remmen. Carolien geeft ons daar nog de nodige aanwijzingen en laat bij sommigen het zadel nog wat hoger of lager zetten.

Dan is het zover en gaan we richting de baan om de eerste rondjes te rijden. Althans dat denken we, maar nee hoor, eerst krijgen we nog wat extra uitleg en moeten we rustig rondjes rijden op het vlakke betongedeelte aan de binnenzijde van de baan. De training wordt dus langzaam opgebouwd en zo wennen we steeds meer aan de fiets. Na enkele rondjes op het beton, krijgen we dan de eerste oefening op het hout. Op het rechte stuk zijn pionnen gezet waar we door moeten rijden om zo te leren goed over je schouder te kijken bij het (eventuele) inhalen en veranderen van je lijn op de baan. De belangrijkste regel die ons wordt geleerd, is de renner voor je in de baan altijd rechts (dus bovenlangs) in te halen. Uiteindelijk gaan we verdeeld over 3 groepjes dan echt de baan in en rijden we achter Carolien de eerste rondjes.

Elk rondje weer steeds iets hoger de bochten in. Het is even zoeken om de juiste snelheid te krijgen en aan te houden achter je voorganger, maar bij de meeste gaat het toch best wel goed zo’n eerste keer.


De groepjes komen zo ieder 2x in actie, waarna het tijd is om met zijn allen gelijktijdig de baan in te gaan. We mogen zelf de nodige rondjes rijden om te kijken tot hoe ver we kunnen en durven gaan, maar Carolien staat aan de kant alles goed in de gaten te houden en als we dan een stevig fluitsignaal horen, weten we dat er iets niet naar haar zin gaat. Dus iedereen weer terug naar de kant en worden de nodige regels en afspraken nog eens duidelijk gemaakt. Daarna rijden we de nodige rondjes met een vast tempo van zo’n 39 km/uur achter de trainster en bij het fluitsignaal moeten we ons een voor een uit laten zakken en rustig naar de binnenkant van de baan rijden.

Je zou denken dat het een stevig tempo is, maar het is op zo’n wielerbaan prima vol te houden. Bij helaas dan alweer het laatste maar wel leukste onderdeel, fietsen we weer met een vast tempo achter Carolien in het midden van de baan.

Bij het fluitsignaal moet de renner achter Carolien vol aanzetten en 1 ronde bovenlangs zo hoog mogelijk in de baan rijden en bij het uitkomen van de bocht naar de onderkant van de baan “duiken” om dan met volle snelheid naar de staart van de groep te rijden. Bij dit onderdeel behalen we een behoorlijke snelheid en blijkt dat zo’n onderdeel super leuk is om te doen, maar ook wel behoorlijk inspannend is. Inmiddels zijn de meeste van ons al goed gewend aan de baan en is er geen angst meer om boven in de bochten te rijden. Het is dan een heerlijk gevoel om boven uit de bocht vol naar beneden te duiken en met een flinke snelheid lekker laag in de volgende bocht te “hangen”.

Helaas komt er rond 20.45 uur een eind aan onze clinic en is er nog even tijd om een paar afsluitende foto’s van de groep te maken en onze trainster Carolien te bedanken. Alle deelnemers hebben een leuke avond gehad en zijn een nieuwe fietservaring rijker.

Bij het douchen en omkleden vindt iedereen dat dit wel voor herhaling vatbaar is, dus volgend jaar weer een TCT-baanclinic met wellicht ook weer nieuwe deelnemers. De 13 van dit jaar hebben dan al een gevorderden cursus !!!!



Jetske, Walter, Piet, Daan, Bart, Sooi, Ivo, Jan, Willem, Martijn, Jeroen en Jan-Willem, allemaal bedankt voor jullie deelname.

Klik hier voor meer foto's...

Peter van den Besselaar